Acolieten zorgen er samen met de voorganger voor dat een mis zijn mooie en bijzondere uitstraling krijgt. Het is daarom een belangrijke taak die de groep vrijwilligers van de acolieten serieus en met veel plezier vervult. En dat staat voorop voor Ruud van Casteren-Van Griensven, de proost van de acolieten: de coördinator van de acolietengroep van de Sint-Jan.

Samen voor het geloof

Acolieten zijn een groep vrijwilligers met een taak die onlosmakelijk met het geloof te maken heeft. Ruud merkt op dat het speciaal voelt om die voor de Sint-Jan te mogen vervullen. Voor hem, maar ook voor de andere acolieten. “Het is toch de Sint-Jan: een kathedraal, een bisschopskerk. Dat is voor mij een eer. In andere kerken doe je natuurlijk ook wat je moet doen: het blijft iets belangrijks om het geloof uit te dragen. Daarin heb je een belangrijke rol als acoliet. Maar om die rol in de Sint-Jan te mogen vervullen blijft iets waar je echt uitgesproken je best voor wil doen. Zeker met de carnavalsmis, de meimaand, de Goede Week en Kerst kan ik daar echt van genieten,” zegt hij.

Hoe leuk het vrijwilligerswerk ook is, het is niet vrijblijvend: men moet wel op je kunnen rekenen. Maar Ruud maakt zich er geen zorgen om dat dat mensen afschrikt. Integendeel zelfs: “Iedereen in de vrijwilligersgroep heeft het plichtsbesef, maar vooral ook plezier om acoliet te zijn. En zo zorgen we er samen voor dat er iedere mis in de Sint-Jan bijzonder is en staan we samen voor ons geloof. Als individuen die God willen aanbidden en om te assisteren bij de eredienst.”

Nieuwe acolieten worden gevonden

Acoliet word je niet zomaar. Natuurlijk speelt het geloof een rol in je leven, maar je moet er ook tegen kunnen dat je in zekere zin in de schijnwerpers staat. “Het is niet voor iedereen weggelegd dat er mensen naar je kijken tijdens de mis. Je verknalt het niet snel, maar je moet er wel op voorbereid zijn dat je kleine foutjes kan maken die anderen opmerken,” legt Ruud uit. “Fouten maken is niet erg, als het maar waardig gebeurt.”

Acolieten worden eerder door het pastorale team benaderd dan dat er iemand zichzelf als acoliet komt melden. “Zij kennen de parochianen goed en kunnen vaak ook inschatten of zij als acoliet geschikt zouden kunnen zijn. Dan vragen ze of het acolietenwerk niet iets voor hen kan zijn als er interesse is. Zo komt de parochie min of meer via via aan acolieten. Bijvoorbeeld door in goed contact te staan met de Jongeren van de Zoete Moeder, de jongerengroep van de Sint-Jan. Het pastorale team heeft daar goed contact mee en kan daardoor ook goed peilen wie er zich geroepen zou kunnen voelen om op deze manier iets voor de Sint-Jan te betekenen.

Groepen van vrijwilligers

Eenmaal in de groep van acolieten, merkt Ruud op dat iedereen het uitstekend naar de zin heeft. “Er zijn mensen die laatst nog in het zonnetje zijn gezet voor een jubileum van meerdere decennia als acoliet. Die trouw zegt wel voldoende, denk ik. Zo vormen we een groep die veel aan elkaar heeft. We kennen elkaar niet zozeer door en door, maar we gaan wel erg gemoedelijk en vriendschappelijk met elkaar om. Als vrijwilligersgroep komen we ook een aantal keer per jaar samen voor een vergadering en met kerst voor een etentje. Dan is het altijd erg gezellig.”

Proost van de acolieten

Ruud zegt over de titel proost: “Het is een traditionele titel die we graag willen behouden. Ik draag hem met een nederige trots. Men vond mij geschikt om mijn voorganger op te volgen. Bovendien vind ik het iets bijzonders en chics hebben dat we die term nog altijd gebruiken. Het heeft een charme die de geschiedenis van de Sint-Jan met zich meedraagt. En die charme draagt ook bij aan de algehele betrokkenheid en verbondenheid die ik zie bij de acolieten van de Sint-Jan.”

Proost zijn betekent ook dat Ruud in overleg gaat met het pastorale team over de gang van zaken in de vrijwilligersgroep. Maar dat gaat altijd prima, want met hen is er een goede klik. En ook aan persoonlijke ervaring ontbreekt het Ruud niet. Eerder was hij al twaalf jaar acoliet in de Sint Petruskerk in Boxtel en in de Sint-Jan draait hij inmiddels ook al 28 jaar met veel plezier mee. En de vrijwilligersgroep zet hun taak met alle plezier voort. “Ik hoop dat wij als acolietengroep nog lang onze dienstbaarheid mogen aanbieden aan de kathedraal met evenveel dankbaarheid en plezier als we nu doen!”

Foto: Joan van Griensven-van Casteren